Implanty

Implanty zębowe

Utrata nawet pojedynczego zęba nie jest obojętna dla całego zgryzu i każdy ubytek wymaga jak najszybszego uzupełnienia. Pozostawienie pustego miejsca po zębie jest poważnym błędem.

Zęby bowiem tworzą tak spójny zespół, że zaczynają się przesuwać lub wysuwać, aby spotkać inne, z którymi mogłyby kontaktować. Utrata jednego lub większej ilości zębów daje kilka możliwości uzupełnienia ich. Jedną z nich jest umieszczenie w kości implantu czyli sztucznego korzenia.

Współczynnik powodzenia implantów stomatologicznych jest wysoki. Długookresowe powodzenie zabiegu zawdzięczamy samemu tytanowi, jednak cały czas prowadzone są badania mające na celu udoskonalenie powierzchni aby skracać czas gojenia i redukować do minimum ryzyko odrzutu.

Materiałoznawstwo i technologie produkcji implantów rozwijają się dynamicznie, a wspólne doświadczenia medycyny i fizyki umożliwiają ewolucję współczesnych systemów.

Zarówno powierzchnia części wewnątrz kostnej jak i rozwiązania konstrukcji nadbudowy dynamicznie nadążają nad stawianymi coraz wyżej poprzeczkami przez chirurgię i kosmetykę.

Co to jest implant?

Implant to element zastępujący korzeń własnego zęba, czyli coś w rodzaju „sztucznego korzenia”. Wyglądem przypomina on pustą w środku, niewielką śrubkę o średnicy ok. 3 – 4 mm i długości od 7 do 21 mm. Implant pozwala na wykonanie stałego uzupełnienia protetycznego – korony lub mostu, którego nie trzeba wyjmować z ust nawet do mycia. W przypadku, gdy Pacjent nie ma już ani jednego zęba, implanty pozwalają na pełną rekonstrukcję zgryzu. Dzięki implantom możemy zapomnieć o niewygodnych w użyciu i uciążliwych, wyjmowanych protezach, czyli tzw. sztucznych szczękach.

Z czego wykonane są implanty zębowe?

Podstawowymi materiałami z jakich robione są implanty, jest tytan, tlenek glinu i cyrkonia. Dlaczego? Ponieważ tylko te związki spełniają dwa niezbędne warunki:

  • są doskonale tolerowane przez organizm – dzięki temu implanty nie zostają odrzucone jako „ciała obce”
  • są na tyle wytrzymałe, żeby znieść takie obciążenia, jakim podlegają korzenie naturalnych zębów

Na jakiej zasadzie działa uzupełnianie ubytków implantami?

Implant tytanowy i cyrkoniowy działa jak korzeń naturalnego zęba. Stomatolog przygotowuje w kości otwór, w którym umieszcza tytanowy implant. Organizm, poinformowany o naruszeniu kości, mobilizuje siły, by rozpocząć proces jej odbudowywania (podobnie jak to się dzieje w przypadku złamań). Zaczyna wytwarzać specjalne komórki, które „zasklepiają” wykonany w kości otwór i otaczają ściśle tytanową wkrętkę. Po otrzymaniu sygnału, że ubytek został uzupełniony, produkcja komórek ustaje – organizm uznaje proces gojenia za zakończony. W ten sposób kość zostaje odbudowana, a implant jest w nią „wrośnięty” niczym naturalny korzeń.

Proces gojenia trwa wprawdzie od 3 do 6 miesięcy, ale za to po jego zakończeniu otrzymuje się podbudowę pod protetykę – „drugie korzenie”.

Konsultacja odbywa się w godzinach otwarcia gabinetu, pacjent musi posiadać zdjęcie pantomograficzne. Zdjęcie wykonane będzie w naszej pracowni rentgenowskiej znajdującej się w gabinecie.

Przebieg zabiegu wszczepiania implantów

Zabieg wszczepiania implantów zębowych składa się z części chirurgicznej i protetycznej

Od momentu implantacji do wykonania nadbudowy protetycznej upływa od 3 do 6 miesięcy. Jest to zależne od umiejscowienia implantu i indywidualnych właściwości gojenia się organizmu. W okresie gojenia się miejsce implantacji zaopatrzone jest w tymczasową protezę zębową, co umożliwia pacjentowi normalne funkcjonowanie w życiu codziennym.

Operacja implantacji wykonywana jest w znieczuleniu miejscowym (rzadziej w ogólnym) i jest bezbolesna. W ciągu kilku dni po zabiegu można spodziewać się jednak, że jama ustna będzie spuchnięta i obolała, ale zwykle nie jest to większa dolegliwość jak po usunięciu zęba mądrości.

Umieszczenie wszczepów

Za pomocą precyzyjnej operacji technicznej, chirurg umieszcza w Twojej kości szczękowej małe podobne do śrubek, wykonane z tytanu elementy – wszczepy. W uproszczony sposób można powiedzieć, że będą one służyły za korzenie Twoim nowym zębom. W całkowicie bezzębnej szczęce umieszcza się zwykle od pięciu do sześciu takich wszczepów. Operacja trwa od 2 do 3 godzin i jest zwykle wykonywana przy zastosowaniu miejscowego znieczulenia. Pacjent nie doświadcza żadnych przykrych wrażeń ani podczas operacji, ani po niej.

Czas gojenia

Aby wszczepy mogły przyjąć się w szczęce – co nazywamy osteosyntezą – musisz być przygotowany na obywanie się bez swojej protezy w ciągu jednego do dwóch tygodni po umieszczeniu wszczepów. Jeśli pozostały Ci niektóre z własnych zębów, możesz na ten okres otrzymać tymczasowy most. Po upływie gojenia możesz używać swoją dawną protezę zasadniczo w ten sam sposób co przedtem. Okres gojenia trwa zwykle od 3 do 6 miesięcy, w zależności na przykład od tego czy górna, czy dolna szczęka została poddana zabiegowi.

Przytwierdzenie wsporników

Gdy osteosynteza wszczepów dobiegła końca i zostały one na stałe umocowane w kości szczękowej, odbywa się następny etap. Tym razem chirurg przytwierdza do wszczepów łączniki, zwane także wspornikami. Łączniki te przechodzą przez dziąsła i przytwierdzony do nich zostaje następnie most. Twoje nowe zęby zostaną wykonane na samym końcu, w przeciągu kilku tygodni po przytwierdzeniu wsporników.

Praca nad protezą

Praca nad Twoim nowym, wszczepionym mostem rozpoczyna się od pobrania wycisków jamy ustnej. Po dokonaniu tej czynności ma miejsce 5-6 kolejnych wizyt, w ciągu których dentysta w porozumieniu z Tobą zdecyduje o wyglądzie mostu i zębów. Po upływie kolejnych 3-4 tygodni Twój cel zostanie osiągnięty – otrzymasz nowy, wsparty na wszczepach most. Możesz na powrót cieszyć się stałymi zębami, które z całym prawdopodobieństwem będziesz odczuwał jako część swojego własnego ciała. Twój nowy most musi być regularnie doglądany i kontrolowany, zupełnie tak samo jak gdybyś miał swoje własne naturalne zęby.

Znieczulenie do zabiegu implantologicznego

Sam zabieg absolutnie nie jest bolesny, wystarczy w zupełności znieczulenie takie jak do usuwania zęba. Nieprzyjemne odczucie może stanowić jedynie wibracja towarzysząca przygotowaniu miejsca pod implant. Zabieg wszczepienia jednego implantu trwa ok. 25 min.

Jeśli pacjent życzy sobie, to można podać środek zapewniający uspokojenie. Nie jest jednak zalecane znieczulenie ogólne, gdyż takie rozwiązanie jest zupełnie niepotrzebna przy większości zabiegów. Anestezjolodzy często podkreślają, że ryzyko znieczulenia ogólnego nie powinno przekraczać ryzyka zabiegu. Nie mniej jednak jest pewna grupa pacjentów z bardzo rozległymi zanikami kostnymi wymagająca dodatkowych procedur chirurgicznych. Dla tej grupy pacjentów znieczulenie ogólne jest jak najbardziej wskazane.

Implantacja jest mniejszą ingerencją niż usunięcie na przykład zgorzelinowych korzeni zęba, gdzie mamy do czynienia z wysiewem bakterii do krwioobiegu. Implant jest absolutnie sterylny i dodatkowa osłona antybiotykowa zapewnia bezpieczeństwo naszemu organizmowi.

 

Implanty – czy niosą ze sobą ryzyko?

Pacjenta głównie interesują dwa tematy – ryzyko odrzutu co jest jednoznacznie rozumiane z gwarancjami danymi na powodzenie zabiegu i długoletnie utrzymanie implantu oraz ryzyko zabiegu związane z samym zabiegiem i ingerencją chirurga w nasz organizm i ewentualne urazy zabiegowe.

Mimo, że nie jest możliwe ustalenie za pomocą współczesnej diagnostyki potencjalnych zdolności gojenia tkanki kostnej, to wskaźnik powodzenia zabiegów implantacji jest jak na medycynę bardzo wysoki.

  • W chwili obecnej nie ma już mowy o fazie eksperymentów.
  • Technika implantacji jest tak dopracowana, że możemy liczyć na 99% powodzenie.
  • Ostatnio wprowadziliśmy nowe implanty Straumann o powierzchni SLActive które zakładamy w przeszczepy kostne przez co skracamy czas leczenia.
  • Posiadają one aktywowaną powierzchnię która zmniejsza odsetek powikłań u pacjentów z trudnymi warunkami do zabiegu implantacji.
  • Statystyka podaje tylko 1% przypadków powikłań po zabiegu.

 

Raz przyjętego implantu nie można usunąć tak jak własnego zęba, następuje na tyle mocna osseointegracja (wrośnięcie komórek kostnych – osteoblastów – w pory plazmy tytanowej), że wyciąga się go specjalnym wiertłem wraz z otaczającą kością.

Osseointegracja

Osseointegracja jest pojęciem biologicznym i oznacza zrost żywej tkanki kostnej z tytanową powierzchnią implantu. Element tytanowego implantu umieszczony w kości posiada powierzchnię, na której mogą zachodzić komórkowe i tkankowe reakcje gojenia. Reakcje te mogą, ale nie w każdym przypadku muszą, być jednakowe. W celu zwiększenia powierzchni osseointegracji implanty mają różne powierzchnie opatentowane przez różne firmy dotyczy to także implantów i endoprotez w ortopedii.

Współczesne techniki diagnozowania nie są w stanie określić w jakim stopniu i czy w ogóle organizm w pełni przyjmie implant. Proces gojenia się implantu oparty jest na przebudowie tkanki kostnej, a jej budowanie musi być szybsze od procesów resorbcji, wywołanych ciałem obcym. Na równowagę między tymi procesami mają wpływ m.in. siły biomechaniczne wyzwalane przez konstrukcję protetyczną – zarówno prowizoryczną jak i stałą, indywidualne zdolności organizmu pacjenta i potencjalna możliwość wystąpienia periimplantitis (zapalenia wokół implantu).

Proces osteointegracji jest widoczny jedynie w obrazie mikroskopu elektronowego, jako obecność młodej tkanki na tlenkowej powierzchni implantu. Aby go stwierdzić, implant pacjenta wraz z otaczającą kością musiałby zostać wypreparowany, pocięty i poddany analizie mikroskopowej, co z oczywistych względów praktycznych jest niemożliwe.

W związku z tymi trudnościami żaden poważny lekarz nie wyda wiążącej opinii o osseointegracji wyłącznie na podstawie badania klinicznego.

Na podstawie badań radiologicznych i klinicznych można rozpatrywać (w przybliżeniu błędu radiologicznego) gęstość struktury kostnej wokół wszczepu, biorąc pod uwagę również sam fakt utrzymania bądź odrzutu implantu.

Reaktywność warstwy tlenkowej implantu zależy od zastosowanych przez producenta metod wykonania wszczepu dlatego wprowadziliśmy ostatnio implanty Straumann SLActive o powierzchni z aktwynego tytanu i mikrostrukurze odpowiadającej wielkości poszczególnych osteoblastów i ich filipodii.

Należy podkreślić, że osseointegracja zajdzie jedynie jeśli organizm „zaakceptuje” wszczep, a zależeć będzie przede wszystkim od zdolności tego organizmu do pozytywnej reakcji na wprowadzone obce ciało.

W celu zapewnienia warunków do uzyskania optymalnych rezultatów uważa się, że najważniejsze jest atraumatyczne i bez przegrzania tkanki kostnej podczas zabiegu chirurgicznego założenie implantu oraz zagwarantowanie pierwotnej stabilności wszczepu.

W połączeniu z ekspertyzą lekarza, współczesne metody operacyjne i używany sprzęt umożliwiają rutynowe spełnianie obu tych warunków.

Za wystarczające podstawy do oceny kwalifikacji pacjenta do zabiegu przyjmuje się wywiad z pacjentem, analizę zdjęć radiologicznych oraz kliniczne badanie. Ostateczną weryfikację tej oceny chirurg jest jednak w stanie uzyskać dopiero podczas wykonywania samego zabiegu, ponieważ ma wtedy bezpośredni wgląd w pole operacyjne oraz może ostatecznie ocenić ilość i jakość kości.

Widok powierzchni TiUnite implantów Branemark system oraz zaobserwowane na jej powierzchni reakcje wiązania się komórek kostnych

Współczesne piśmiennictwo podaje, że osteointegracja może w ogóle nie wystąpić, mimo, że wszczep nie wykazuje ruchomości, a jego adaptacje pozwalają na oparcie odbudowy protetycznej. Osteointegracja może też wystąpić jedynie przez pewien czas i zaniknąć. Nie zawsze znane są przyczyny takich niepowodzeń. Często mogą one zależeć od czynników natury biologicznej, np. kość może być zbyt słabo unaczyniona, lub jej jakość czy zwartość mogą się okazać nieodpowiednie.

Proces osseointegracji może też zaniknąć na skutek przeciążenia implantu czy parafunkcyjnych nawyków pacjenta. Właśnie dlatego tak ważne są wizyty kontrole i kontakt z lekarzem prowadzącym.

To niezwykłe zjawisko łączenia się kości z po wierzchnią tytanu jest wykorzystywane od 1965 roku. Jako lekarze możemy stworzyć optymalne warunki do jego wystąpienia, ale nie jesteśmy w stanie przewidzieć ani zagwarantować indywidualnych reakcji poszczególnych pacjentów. Pacjent wspólnie z lekarzem musi być świadomy i wspólnie z lekarzem dbać o utrzymanie efektów implantacji.

Wiedząc tak wiele o osseointegracji przyznać trzeba, że mówienie o gwarancjach dawanych przez lekarza na przyjęcie się wszczepu jest nadużyciem. W medycynie nie ma gwarancji – jest statystyka, a ona jest nieubłagana. Pracujemy na żywym organizmie i uczciwie trzeba przyznać, że część reakcji i chorób, które mogą się ujawnić, nigdy nie będzie przewidywalna niezależnie od używanego sprzętu i materiałów, czy ekspertyzy lekarza.

Jeśli żywotność implantacji ma być długa to potrzebna jest duża doza samodyscypliny .

Nowe – uzyskane zęby pomogą tylko tym pacjentom, którzy podejmą się utrzymać daleko idącą higienę. Pacjent musi uczestniczyć w utrzymaniu efektu implantacji, aby zapobiec powstawaniu stanów zapalnych śluzówek. Nie może być już mowy o zapominaniu umycia zębów.